زن ها تا سينه ، مردها تا كمر ... اين شايد تنها اصل كار يک گوركن باشد كه در تكرار آن ؛ و پژواک صدای بيل و كلنگ ، صبحش شام میشود تا آرام ميان رطوبت گاه دلانگيز و گاه چندشآور گورها پير شود .
در صورت تمایل برای خواندن ادامه داستان به ادامه مطلب بروید .
تُهیتر از این دست ، دستی نیست
رها ماندهتر از این قلب ، قلبی .
به بوستان من اگر کسی گذرش افتد
گمان برد که به ملک مردهگان شده است اندر .
به خاک خشک قدم مینهم تنها
هوای دوری قلب خویشتن دارم .
نه یورش سنگین تندبادی سخت
تهی و خرد مانده به جای رنج من است .
کشیدهاند ساقههای خشک کنار پایام قد
سموم در پیام روانه گردیده است .
شتاب نداردم این قلب در کشاندنام سویی
به گردش خیزابهای سخت و بلند .
همیشه تکیه دهم خسته در شبانگاهان
بهروی قامت ماندهی درختان سر .
تمام راهها برابرم ویران
گرفته گردشان گیاه و سبزه را در بر .
...
تو را وداع خواهم گفت روزی ای خاک زندگانی بخش
و عزم ترک باغهای ویرانه خواهم کرد .
دلام هوای غریو دریای مرگ را کرده است
که در درون قلب خویش نگاهدار آنام من .
ترجمه : « مرتضی محمودی »
برای " آنا ماگدالنا باخ " رازهای دیگر این هتل عجیب و غریب به سادگی این یکی نبود . سیگارش را که روشن کرد ، دستگاه تنظیم نور و صدا به کار افتاد و آوای آمرانه به سه زبان یاد آوری کرد که سیگار کشیدن در این اتاق _ تنها اتاقی که در این شب جشن گیرش آمده بود _ ممنوع است ، به ناچار از مسؤل هتل کمک خواست . بعد فهمید با همان کارتی که در اتاق را باز کرده ، می تواند چراغ و تلویزیون را روشن کند و کولر و دستگاه پخش موسیقی را به راه اندازد . مامور هتل نشانش داد که چطور می تواند با دگمه های الکترونیکی نصب شده روی وان گرد ، تلاطم جنسی را در جکوزی تنظیم کند .
در صورت تمایل برای خواندن ادامه داستان به ادامه مطلب بروید .
اتــفــاق افــتــاد دوشــم صــحــبــت پـروانـه ی
همچنان می سوخت شمعی تـا فروزد خانه ی
در شـگفـت افـتـادم از پـروانـه و کـردار شـمــع
خـویـش را دیـدم مـیـان مـسـتـی و دیـوانــه ی
آن یــکـی در اشـتـیـاق یـار آتـش مـی گـرفــت
و آن دگـر مـی سوخت بـا یک خنده مستانه ی
گـفـتـم ای پـروانـه جـان خویش در آتش مسوز
تـرک عـشـق و سـوختن کن بـا چنین بیگانه ی
گــفــت بـایـد جـان فـدای قـامـت جـانـان نـمـود
نــقــد جـــان ارزشــی نــبــود بــر جـانــانــه ی
شمع را گفتم چرا این گونه می سوزی ! چرا ؟
از چه می سوزی که تا روشن کنی کاشانه ی
گـفـت خـود را سـوخـتـن تـا خـانـه ی افـروختن
بـهـتـر از خـامــوش بــودن گـوشــه ویــرانــه ی
« ؟؟؟ »
سپاه بود و سياهی
و اسب وحشی مهتاب
در طويله ی ابر
و باد و نيزه و تير
يکی به خاک افتاد
و گفت :
_ به تيغ تشنه ی آوار مبتلا گردد
هر آن کسی که در اين کوی خانه می سازد
يکی بخون غلتيد
و گفت :
_ حديث راهبری را کسی نمی داند
هميشه حرف دروغی ست بر کتيبه ی ما
يکی بپا برخاست
و گفت :
_ عصای خويشتنيم و بخويش محتاجيم
برای کور ، شب پُرستاره لازم نيست
يکی نشست و گريست
و گفت :
_ شکستن ار نتوانی غرور عنقا را
سياه بختی بال کلاغ را بشکن
و من کنار اطاقم
ترانه سر دادم :
_ چنان نشستم و از آسمان جدا ماندم
که بند بند تنم
بوی آشيانه گرفت
« ایرج کیانی »
خاک را بوییدم
و شنیدم که سرجوخه افکار پریش
باز فرمان قدم رو می داد
با قدم های سبک
تند در معبر غم افتادم
از تنم رنجیدم
و به یک برگ غناعت کردم
تا به تاوان جویدن هایم
نان سوگند دروغین نخورم
مرگ را فهمیدم
و به آسانی لبخند صدایش کردم
او سرآسیمه رسید
دفترش را که گشود
پوزخندی زد و رفت
( هنوز نوبت من نشده )
اقتدار خط پاهایش را
تا که با فوج سواران نگاه
جست و جو می کردم
آرزوها دیدم
همه خاکستر و خاک .
« چه آدم دانشمندی می شود آن کسی که پنج رمان را خوب می فهمد »